De geschiedenis van Camping De Roos gaat terug tot 1909 ...............

In 1909 vestigde Jan Georg de Roos (1872) zich in Beerze met vrouw en dochter. Hij was tramconducteur in Den Haag maar vanwege zijn astma adviseerde de dokter hem een gezondere woon/werkomgeving te zoeken. De boslucht zou hem goed doen.
Het werd Beerze omdat zijn zwager daar hoofdonderwijzer van de lagere school was.
Hij kocht er wat grond, bouwde een huis en begon met een klein boerderijtje en een kruidenierswinkel. Ook ventte hij met paard en wagen tot in de wijde omtrek zijn waren uit.

In 1911 werd Bram geboren, er zouden ook nog drie dochters volgen.
Omdat Baron van Pallandt, eigenaar van vele landgoederen in Ommen, bevriend was met Baden Powell, kwamen er in die jaren al veel padvinders naar Ommen om er hun kampen op te slaan. Ook de mooie plek aan de zijarm van de Vecht bij de fam. de Roos werd ontdekt en elke aanvulling op de inkomsten was welkom in die tijd.
Zo werden al in 1918 de eerste padvinderskampen gehouden op De Roos, maar ook anderen werden aangetrokken door de bijzondere ligging en de gastvrijheid in een tijd dat kamperen nog bijzonder was en slechts voor enkelen weggelegd.
De gasten en hun spullen werden dan met paard en wagen opgehaald van het station.
Om nog wat meer mensen te trekken werden er twee zomerhuisjes gebouwd om ook op die manier een verblijf als recreant in de bossen van Beerze mogelijk te maken.




Op de foto: Jan de Roos met zijn vrouw Carolien en hun zoon Bram.

Jan de Roos overleed in 1931 en er braken moeilijke tijden aan. De oudste twee kinderen moesten meehelpen om aan de kost te kunnen komen.
Er werd naar andere mogelijkheden gezocht die voor aanvullende inkomsten konden zorgen. In 1933 werd een theehuis tegen het woonhuis aan gebouwd en er werd een zwemgelegenheid aangelegd in de zijarm van de Vecht waar veel gebruik van werd gemaakt.
In de loop van de jaren vijftig vonden steeds meer mensen de weg naar Beerze. Het theehuis werd een favoriete uitspanning en kamperen werd ontdekt als de manier om de vakantie goedkoop buitenshuis door te brengen.

In 1952 trouwt Bram de Roos met Bertie Lindenhovius en samen bouwen ze het pionierende bedrijf steeds verder uit.
In de loop der jaren wordt de camping steeds belangrijker als inkomstenbron. Het boerderijtje wordt overbodig en daarom wordt de laatste koe in 1965 verkocht. Hun zoon Jan is dan 10 jaar.
Op de camping worden voorzieningen zoals water en elektriciteit aangelegd en begin jaren zeventig worden er twee grote sanitairgebouwen gebouwd.
Ook kwamen er in de loop der jaren zes zomerhuisjes bij.

Het kampeerterrein kon worden vergroot omdat enkele boeren uit Stegeren hun grond te koop aanboden aan de fam. de Roos. Door de normalisatie van de Vecht, begin 20e eeuw, lag hun grond opeens aan de overkant van de rivier. Lange tijd konden ze zich redden met een bootje en een doorwaadbare plaats, maar toen de Vecht in de vijftiger jaren ook nog verbreed en verdiept werd, was dat niet meer mogelijk. Door ruilverkaveling konden ze elders grond krijgen en kocht Bram de Roos de grond, niet wetend wat te doen met al die hectares. Het was indertijd niet te voorzien dat later het kamperen zo'n vlucht zou nemen.

Dat gebeurde eind zestiger, begin zeventiger jaren. Vakantie en vakantiegeld werd per CAO geregeld en bijna iedereen kon zich daardoor wel een kampeervakantie veroorloven. Enkele mooie zomers deden de rest.
Belangrijk is ook dat Bram de Roos oog had voor de bijzondere natuurwaarde van het gebied en daarom de camping opbouwde zonder de natuur al te veel te schaden. Toen zijn zoon Jan in 1978 het bedrijf overnam kon die daar dan ook zijn voordeel mee doen.

Samen met zijn vrouw Lucie ging Jan het bedrijf steeds meer profileren als een natuurcamping.
Het theehuis dat in de loop der jaren de kantine van de camping geworden was, werd weer tot theehuis omgevormd met de daarbij behorende sfeer en groeide zelfs uit tot een vegetarisch eethuis dat echter slechts enkele jaren als zodanig gefunctioneerd heeft.
De kampwinkel werd geleidelijk aan een natuurvoedingswinkel en sloot daardoor perfect aan bij het concept. Bijzonder was het wel, een natuurvoedingswinkel op een camping, zeker in die tijd; maar ook nu is Camping De Roos nog steeds de enige camping in Nederland met een dergelijke winkel.

De formule sloeg aan. Steeds meer mensen weten de schitterende natuur en het zorgvuldige beheer op z'n juiste waarde te schatten.
Jan en Lucie moderniseerden de camping in de loop der jaren maar zorgden ervoor dat het authentieke karakter niet verloren ging. Door de verschillende aspecten goed op elkaar af te stemmen (natuur, voorzieningen, beheer en doelgroep), werd dat bijzondere karakter nog versterkt en ontstond de speciale, harmonieuze sfeer die zo kenmerkend is geworden voor Camping De Roos.
Soms lijkt het alsof zelfs de tijd er stil blijft staan.......